((پرنده ماهي))

آن پرنده عاشق است

عاشق ستاره ماهي اي

كه مثل يك نگين نقره اي

روي دست آب برق مي زند

ماهي لباس نقره اي هم عاشق است

عاشق پرنده طلايي اي

كه مثل سكه اي توي مشت آفتاب

برق مي زند

آن پرنده را ولي چه طور

مي شود به ماهي اش رساند؟

خطبه عروسي اين دو عاشق عجيب را چه طور

ميشود ميان ابر و باد خواند؟

هيچ كس تا كنون

سفره اي براي عقد ماهي و پرنده اي نچيده است!

هيچ كس پرنده ماهي اي نديده است!

یك شب ولي

مطمئنم عشق بال مي شود

راه هاي دور مثل كاغذي

مچاله ميشود

پرنده اي شنا كنان

ميرود به قعر آب هاي بيكران

بعد از آن

روي تيشه هاي عاشقي

سرزمين تازهاي

آفريده ميشود

و پرنده ماهي اي

بال و پر زنان ، شنا كنان

هم در آب و هم در آسمان

ديده ميشود...

(عرفان نظر آهاري)

          زينت دوش رسول تاجداري يا حسين

        نور چشمان ولي كردگاري يا حسين

       زيب آغوش بتول و قوّت جان حسن

    نخل ايمان را ثمر در نو بهاري يا حسين

     آدم و حوا به جنّت شيث با نوح و خليل

   خون ز ديده در عزايت كرده جاري يا حسين

    اي غريب تشنه لب بر كوفيان مهمان بدي

      از چه بنمودند از تو ترك ياري يا حسين

        زاده ي مرجانه زد چوب جفا بر لعل تو

    عابدينت ايستاده در كناري يا حسين

     خادمي دارد اگر هرگونه رنج و ابتلا 

  در دو سر دارد به تو اميدواري يا حسين      

 آبروی حسین به كهكشان می ارزد        

یك موی حسین بر دو جهان می ارزد                                    

گفتم كه بگو بهشت را قیمت چیست                                  

گفتا كه حسین بیش از آن می ارزد                                                    

                         چشمان تمام بسته!

چشمايت را كه مي بندي ، پشت ماه روياهايت ، آن سوتر ستاره هاي

آبي رنگ خاطره هايت ، وسعت تيرگي مرا خواهي ديد، اگر تيرگي ابر

هاي غرورت بگذارد !

چشمهايت را كه ببندي، در لابه لاي بوته هاي لحظه هايت ، پاي سپيدار

بلند بي من بودن هايت ، رد پاي عشق مرا خواهي ديد ،اگر غروب دلگير

احساست بگذارد!

چشم هايت را ببند و لحظه اي سرت را به آرامش شانه هايم بسپار!!!

                                                             شبزده عاشق

سكوت شبانه هايم ، هميشه عبور قصه ي تو را تكرار ميكند...

و اين منم ، كه در شراره هاي احساس تو زبانه ميكشم.

خاطرات ما هميشه بن بستي است از عاطفه هاي پريده رنگ ،

و نيانده هاي ما ، هميشه از غروري دردناك مي پوسد.

اين جا هنوز هم من اسير خيال تو ام.مرا به اعتبار كدام سپيده در

ابتداي شب رها كردي؟ به اميد كدام بهار، مرا به ويراني پاييز سپردي؟

طلوع اميدم را به غروب انتظارم پيوند بزن و با سپيده بيا!!