ماشين و خونه ندارم  و ...

دغدغه هاي يه دختر جوان : لاک ناخنم پاک شده ، مهري سرويس طلا خريده ، دختر خاله ام ماشين داره ،مامان غذاي خوب نمي پزه و...

عجب دنياي باحالیه!

           کسی می تواند در پای عشق بمیرد

              که پیش ازآن

         زندگی در پیش چشم های وی مرده باشد

                    به زمین خیره شدیم

        و قفس را هر روز

       در پی قاصدکی دور زدیم

        و دریغا هرگز پی نبردیم به آرامش مرموز خدا

        که فقط می خندید !

      و دریغا هرگز پی نبردیم به خوشبختی یک روح وسیع

            که به آسانی یک پروانه

           جسم را قال گذاشت

   و به پرواز پرستو خندید...

داستان تولدم:

آقا یه روز ما تصمیم گرفتیم  ازین نردبون(آخه اون موقع هنوز انرژی

هسته ای اینا نبود علم پیشرفت نکرده بود که آسانسور اختراع بشه)

بین آسمونو زمین بیایم پایین که خدا و همه ی فرشته ها  دوره نردبونو

 گرفتن که نرو ...نرو... توهم مثه بقیه نمی تونی دووم بیاری... نرو

آقا ما هم پشیمون شدیم برگشتیم بالا دیدیم اوه

 ننه باباهه + یه دکتر عینکیه دارن می گن

ای خانوم کجا کجا دوست داریم به خدا حالا منم

 این وسط حیرون که آخر سر گفتم

میرم تنها میرم اون ور دنیا (منظورم همون نردبونه) میرم

اون جایی که…هنوز حرفم تموم نشده بود که دیدم فرشته ها

زدن زیره گریه که بابا تو دیگه کی هستی دست شیطونو بستی

بازم مرامه شیطون که یه ماچ و بوسه راه انداخت بعد رفت

 آقا منم لطیف باز برگشتم بالا که دیدم مامان باباهه دارن میگن

تیکه تیکه کردی دله مارو آقا منم حساس با خودم گفتم

آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟من بابا دارم اما ازش دورم ای…..رفتم پایین که

دیدم فرشته ها دارن خودشونو تیکه تیکه می کنن که

 می یای ازین ورا گذری دلو هر جا میخوای می بری

 آقا منم پروانه ای باز رفتم بالا که دیدم مامان بابام دارن شیون میکنن

 که دنیا دیگه مثه تو نداره نداره نه می تونه بیاره

 آقا من آرتروز زانو گرفتم بسکه رفتم بالا و پایین هنوزم اندر خم نردبونم

 کاش حد اقل این انرژی هسته ای کشف شده بود

 آرتوروز نمی گرفتم اول عمری

معنای زندگی را در عشق بجویید

انسان با داشتن تمام امکانات واستفاده ازهمه خوشی های دنیا

به دنبال گمشده ایست تا به دان روی آورد و در پناه او رنج روزگار را فراموش کند .

باید گفت که زندگی در اصل معنایی ندارد. باید عشقی پیدا کرد تا به آن معنا بخشید.

آن کس که علاقه دارد با قلم خود راه سعادت را به مردم نشان دهد، آن کس که جهت

رفاه و آسایش مردم شب و روز کوشش می کند ویا آن کس که با فدا کردن جان و مال

خود در راه وطن یا عقیده استوار خود کوشش می کند ، زندگی اش با معنا می شود و

پیری و فرسودگی را از خود دور می سازد و دیرتر از سایرین به ناتوانی و در نتیجه

به بیهودگی می رسد.

پس شما هم عشقی پیدا کنید تا زندگی یتان معنایی پیدا کند.

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست          

                       مسکن آن بت عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش      

                       آتش طور کجا وعده دیدار کجاست

 هرچه آید به جهان نقش خرابی دارد        

                       در خرابات مپرسید که هشیار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی  

                      عیش بی یار مهنا نبود یار کجاست